اگر روش استاتیکی معادل با روش User Load و با دیافراگم نیمه صلب مدلسازی شود. نتایج حاصل از تحلیل نرمافزار داری خطا خواهد بود، و در اینگونه مدلها حتماً باید از دیافراگم استفاده شود. علت بروز خطا این است که در حالت تعریف زلزله بصورت User Load بار به صورت نقطهای و در مرکز جرم هر طبقه وارد میشود. و دیواری که نزدیک تر به مرکز جرم باشد سهم بیشتری از برش را جذب میکند. به عبارت دیگر بار با توجه به سختی دیوارها و فاصله آنها از مرکز جرم سازه بین آنها پخش میشود. در حالی که در روش User Coefficient بار جانبی زلزله بصورت گسترده بر روی کف طبقات پخش میگردد.
روش User Coefficient
در این روش، مهندس مقدار ضریب برش پایه (Base Shear Coefficient) را به نرم افزار معرفی میکند. این ضریب که معمولاً از آییننامه های معتبر مانند استاندارد 2800 ایران، ASCE یا سایر آییننامه های محلی محاسبه میشود، نشان دهنده نسبت برش پایه به وزن سازه است .
مکانیزم عملکرد:
-
نرم افزار با استفاده از وزن کل سازه (که از طریق تعریف منابع جرمی مشخص میشود)، برش پایه را محاسبه میکند: V = C × W
-
سپس این نیروی برش پایه را بر اساس توزیع ارتفاعی (با استفاده از ضریب K که نشاندهنده توزیع خطی یا سهمی نیرو در ارتفاع است) در طبقات پخش مینماید .
-
در روش User Coefficient، نیروی جانبی زلزله به صورت گسترده و یکنواخت بر روی کف طبقات پخش میشود. این روش به گونهای طراحی شده که رفتار واقعی نیروی اینرسی ناشی از زلزله را که در سطح دال پخش میشود، شبیه سازی کند .
روش User Load
در این روش، مهندس وظیفه محاسبه دقیق نیروی زلزله در هر طبقه را بر عهده دارد و این نیروها را به صورت دستی و به شکل نیروی متمرکز در مرکز جرم هر طبقه به نرم افزار وارد میکند .
مکانیزم عملکرد:
-
کاربر ابتدا برش پایه و توزیع آن در ارتفاع را طبق آیین نامه محاسبه میکند.
-
سپس این نیروها را به عنوان بار نقطه ای در مرکز جرم هر دیافراگم تعریف مینماید.
-
نرم افزار این بار نقطه ای را به نزدیکترین گره المانبندی شده در کف منتقل میکند .
