اعضای باربر ثقلی یا ثانویه در

آیین نامه اجازه داده است تعدادی از اعضای یک سیستم سازه‌ای به صورت ثقلی یا ثانویه طراحی شوند. این اعضا قسمتی از سیستم باربر لرزه‌ای محسوب نمی‌شوند و بنابراین می توان از پیاده کردن بعضی ضوابط شکل پذیری در آنها خودداری کرد

این اعضا عمدتا شامل ستونها، تیرها یا هر دو هستند:

الف. در سیستم قاب ساختمانی تمام تیرها، ستون ها ثانویه و اصطلاحا ثقلی محسوب می شوند. در صورت وجود اتصال دال-ستون، مورد اخیر هم ثقلی یا ثانویه محسوب می‌شود.

ب. در سیستم دیوار باربر، ستونها و در صورت وجود تیرها و نیز اتصال دال-ستونها ثانویه یا ثقلی هستند

ج. در سیستم قاب خمشی ویژه تمام ستونهایی که ضابطه تیر-ضعیف، ستون-قوی را تامین نمی کنند ثانویه یا ثقلی هستند. اعضایی که ضوابط تناسباتی یا شکل‌پذیری این سیستم در آنها تامین نمی‌شود نیز ثانویه هستند.

د. در سایر سیستم های ساختمانی، اعضایی که تناسبات و ضوابط شکل پذیری آن سیستم سازه ای را تامین نمی کنند با شرایط می تواند ثانویه یا ثقلی در نظر گرفت. راه‌پله‌ها نیز اعضای ثانویه هستند.

این اعضا مطابق بخش 9-20-10 آیین نامه طراحی می شوند. رویکرد آیین‌نامه به‌طور ساده پذیرش عدم اطمینان مقاومتی و تامین حداقلی از شکل‌پذیری است. به این ترتیب در صورت عدم محاسبه نیرو در این اعضا (که روش معمول طراحی‌ست) جزییات خاموت‌گذاری براساس اعضای قاب خمشی ویژه، تنها اقدام لازم برای طراحی این اعضا است. در مورد اتصالات دال-تیر ملاحظات آیین‌نامه قبلا بیان شده است.
در صورت تمایل طراح به برآورد مقاومتی از این اعضا، روش مطلوب استفاده از مدل‌های غیرخطی است. علاوه بر این، می‌توان از روش‌ مدلسازی دو‌ مرحله‌ای خطی نیز استفاده کرد (نوشته پیوست یا جزوه این کانال را ملاحظه نمایید). در غیر این‌صورت، تنها با مدلسازی آنها در فایل نمی‌توان جزییات مربوط به قاب خمشی ویژه را در آنها نادیده گرفت.
از آنجا که طبیعتا زلزله به هنگام تحریک سازه بین اعضای اصلی و ثانویه دست به انتخاب نمی زند لازم است برای اطمینان از رفتار مناسب سازه در حضور این اعضا به ملاحظاتی توجه کرد. جزییات بندی این المان ها باید به نحوی باشد که جابجایی متناظر با زلزله طرح را تحمل کنند (شکل پذیری) بدون آنکه قابلیت باربری ثقلی خود را از دست بدهند ( مقاومت).
ارزیابی انواع نامنظمی سازه یکبار در حضور این المان ها و یک بار با فرض عدم مشارکت آنها کنترل شود(با دو سر مفصل کردن یا کاهش سختی خمشی). نباید حضور این المان ها باعث ارزیابی نادرست سازه به صورت منظم شود.

طراح به نسبت برش پایه تحمل شده توسط این المان ها توجه نماید. در صورتی که مدلسازی خطی نشان دهد که این اجزا سهم قابل توجهی از برش پایه (مثلا بیش از 30 درصد که مقدار آن در بعضی آیین نامه های بهسازی لرزه ای مورد اشاره قرار گرفته است) را تحمل می کنند، ضروری است به ارزیابی مجدد سیستم باربر لرزه ای پرداخت یا به نحوی این اجزا را در سیستم باربرجانبی مشارکت داد. این رویکرد از نقطه نظر اقتصادی نیز ممکن است مطلوب باشد.