انتخاب نوع اتصال به عوامل زیادی بستگی دارد. بطور کلی اتصالات تیر به ستون را میتوان در دو طبقهبندی ساده و گیردار (با صرف نظر از اتصالات نیمه گیردار) تقسیم بندی نمود. اگر بخواهیم براساس فن اتصال تقسیم بندی کنیم، میتوانیم به دو دسته اتصالات پیچ و مهره و اتصالات جوشی تقسیم بندی نماییم. در مورد اتصالات ساده بیشتر از اتصالات نبشی یا ورق قاب شده در جان یا نبشی یا ورق زیرسری با و یا بدون سخت کننده استفاده میشود. استفاده از نبشی جان یکی از روشهای ساده و معمول در اجرای اتصالات مفصلی تیر به تیر و تیر به ستون است. این نوع اتصال را میتوان توسط جوش یا پیچ انجام داد. اتصال نبشیها به جان تیر و یا بال ستون میتواند توسط پیچ نیز صورت گیرد. آییننامههای طراحی ایجاد فاصلهای حدود2 تا 15 میلیمتر بین انتهای تیر و بال یا جان ستون توصیه میکنند. در صورتی که در تیر نیروی محوری داشته باشیم و اتصال نیز مفصلی باشد، استفاده از نبشی یا ورق جان میتواند مفید باشد. اتصالات ساده نشسته تقویت شده و یا تقویت نشده نیز یکی از پرکاربردترین اتصالات ساده هستند. در این اتصال تیر بر روی یک نشیمن که میتوان انعطافپذیر (سخت نشده) یا سخت (تقویت شده) باشد، قرار میگیرد. در اتصالات انعطافپذیر معمولاً از نبشی استفاده میشود.
نوع بعدی اتصالات، اتصالات گیردار هستند که برای قابهای خمشی بایستی از انواع پیش تایید شده آنها استفاده نمود. اتصالات از پیش تایید شده برای قابهای خمشی متوسط و ویژه ، اتصالاتی هستند که در آیین نامه AISC-358 و مبحث دهم، مورد بررسی قرار گرفتهاند. به عبارتی استفاده از این اتصالات بر طبق روابط بیان شده در این آییننامه و همچنین رعایت کردن ضوابط آنها امکانپذیر است و نیاز به کنترل و ضوابط خاصی نیست. همانگونه که از نام این اتصالات معلوم است، اتصالات از پیش تایید شده نیاز به هیچ کنترلی ندارند و از پیش توسط آییننامههای معتبر جهان مورد تایید قرار گرفتهاند و میتوان با خیالی آسوده از این نوع اتصال در طراحی سازههای فولادی در مناطق لرزه خیز زیاد استفاده نمود.
