عملکرد اتصالات گیردار قبلا توسط آزمایشهای تجربی مورد تایید قرار گرفته است. در اتصال گیردار جوشی به کمک ورقهای روسری و زیرسری (WFP) ورقهای بالایی و پایینی اتصال توسط جوش به بالهای ستون جوش شده و از طرف دیگر به بالهای تیر توسط جوش متصل میشوند. این اتصال را میتوان فقط در قاب خمشی با شکلپذیری متوسط استفاده نمود. این اتصال در AISC وجود ندارد و الزامات آن توسط مبحث دهم داده شده است. بطور کلی اگرچه محل مفصل پلاستیک با فاصله از ستون قرار دارد، لیکن اگر این اتصال را طراحی کرده باشید، به ابعاد خیلی بزرگی برای ورقهای روسری و زیرسری (بخصوص برای ورق روسری) خواهید رسید و عملکرد ضعیفتر آنها در دورانهای بالا بصورت آزمایشی مورد اثبات قرار گرفته است. یکی از ایرادات وارد بر این اتصال به غیر از شکل ورق فوقانی که باید بر روی بال جهت اجرای جوش عرض کمتری داشته باشد، نحوه اجرای این اتصال است که تمام جوشکاری ورقها به تیر باید در کارگاه صورت گیرد که این خود باعث عدم اجرا مناسب این جوشها و در نهایت ضعف در آن خواهد شد.
در اتصال گیردار مستقیم تقویت نشده جوشی (WUF-W) عمده دوران خمیری در تیر و در بَر ستون ایجاد میشود. حالتهای شکست نامطلوب، توسط جزئیات مناسبی که برای اتصال جوش بال تیر به بال ستون داده میشود، کنترل میگردد. این اتصال را میتوان در قاب خمشی با شکلپذیری ویژه و متوسط استفاده نمود. محل مفصل پلاستیک (Sh) در روی تیر باید در محل بَر ستون در نظر گرفته شود (Sh=0). لیکن در داخل تیر و بر روی بالهای فوقانی و تحتانی آن ایجاد میشود. از جمله جزئیات اصلاحی این اتصال که در آییننامههای جدید بر روی آن تاکیده شده، اجرای سوراخ دسترسی زیر بال بالا و روی بال پایین بوده که مانع ایجاد تنشهای سه محوری در این اتصال میشود. اجرای جوش نفوذی بالها به ستون در کارگاه از ایردات وارد بر این اتصال است که میتوان با اتصال درختی بر این مشکل غلبه نمود.
آیین نامه AISC-358 طراحی لرزه ای اتصالات فولادی از پیش تایید شده
